خودش می‌آد دنبالمون...

BLP0019982

دنیا است دیگر. آدم یک آن غافل می‌شود و می‌افتد توی چاه. توی چاه که افتادی حواست باشد. این‌جا چاه است. مردم ازش آب می‌خورند. خودت را به این دیوار و آن دیوار نکوبی که آب مردم گل می‌شود.
دستت را هم به دلو مردم نگیر. دلو را انداخته‌اند که آب را بکشند بالا. نینداخته‌اند پی تو. او هم که دستش را گرفت به دلو و رفت بالا
،  یوسف بود. خوشگل بود. قشنگ بود. از آب هم خواستنی‌تر بود. تو هم اگر از آب خواستنی‌تری دستت را بگیر به دلو و برو بالا. اگر نه آرام بنشین. آب را گل نکن. سنگ به دلو مردم نینداز. بگذار آبشان را ببرند.

... منتظر باش تا خودش بیاید دنبالت.

 

از دست‌نوشته‌های حاج آقا دولابی

 

 

/ 16 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
بی نام

وقتی ته چاهی حرف که دیگه نمیشه زد باید نشست و منتظر بود ...............[ناراحت]

ماهی

این دست نوشته با همه سادگیش حسابی منو بهم ریخته. میشه لطفا منبع رو مشخص کنید تا بتونم سایر دست نوشته های ایشون رو هم بخونم. نتیجه جستجوم اصلا موفقیت آمیز نبود. با سپاس

یه مرد امیدوار

ماهی عزیز حاج آقا دولابی از عارفان بزرگ معاصر است که چند سال قبل به رحمت خدا رفتند. ماه رمضان گاهی سخنرانی‌هایی از ایشون از تلویزیون پخش می‌شه. تو بازار خصوصا کتابفروشی‌هایی که کتب چاپ قم را دارند، کتابهایی از ایشون و زندگی و سلوکشون دارند که می‌تونی بخری. دو تا آدرس هم بهت معرفی می‌کنم برخی از سخنان ایشون رو گلچین کرده‌اند. امیدوارم این به هم ریختگی‌ای که ازش حرف زدی با این نفس قدسی آروم بگیره. می‌دونم که شما هم توانایی و هم ظرفیت و جوهرش رو داری. [لبخند] http://negaheno.blogsky.com/?PostID=14 http://hajdoolabi.persianblog.ir

ماهی

ممنون از توجه، لطف و پاسختون. ببخشید یک سوال دیگه، در حال حاضر عارف در قید حیاتی در سطح ایشون داریم؟

مصطفی

اگه ما به کسی محل نذاریم و برای رسیدن یهش تلاش نکنیم، (هر کسی میخواد باشه) بازم میاد دنبالمون؟

نيلوفر

من اسم ایشون رو نشنیده بودم تا بحال... متن عمیق و پرباری بود .

مرد امیدوار

مصطفی جان حرف این نوشته اینه که وقتی سختی‌ای بهت رسید خودتو کنترل کنی و تحمل کنی تا خودش بیاد سراغت. اصلا بحث تلاش کردن یا نکردن نیست. همون بحث شیرین و همیشگیه غر نزدنه[لبخند] ماهی عزیز بله داریم. البته تا حدی که سواد و اطلاعات کم بنده قد می‌ده. یه حاج مجتبی تهرانی هستند و یه آقای محمد شجاعی که هر دو معمم هستند. منتها روشهای هرکدوم از این عرفا با هم فرق می‌کنه. افرادی مثل آقای دولابی با خدا معاشقه می‌کنند و در عین تقوای کامل تو دامانن رحمت و زیبایی خدا غرقند. افرادی مثل حاج مجتبی و آقای شجاعی روی جلال و جبروت خداوند تمرکز دارند و رسیدنشون به این درجه از ایمان، ناشی از پرهیز و تقوای بسیار زیادشونه. هرکدوم از این بزرگواران کتابهایی هم دارن که تو بازار موجوده. اگه خواستی بهتون معرفیشون می‌کنم.

human being

سنگ به دلو مردم نینداز... آخ آخ....