احتمالا خیلی خیلی کم بشه موفقیت‌های لذت‌بخش و پایداری رو تو زندگیمون پیدا کنیم که راحت و بدون سختی و تلاش و کوشش بهشون رسیده‌ایم. اگه دانشگاه قبول شدیم، اگه خونه خریدیم، اگه یه موقعیت خوب تو زندگی شغلیمون داریم، اگه شخص موفقی تو هرکدوم از بخش‌های زندگیمون بوده‌ایم، اگه بچه‌های موفقی داریم، ... یه اصل کلی توشون وجود داره: براشون زحمت کشیده‌ایم، از خوشی‌هامون گذشته‌ایم، به خودمون سخت گرفته‌ایم و حالا هم داریم جواب این زحمات رو می‌گیریم.

متاسفانه نوع زندگی مدرن، جوریه که دائم فکر می‌کنیم باید به اهدافمون با کمترین صرف انرژی، وقت و زحمت رسید. ما همه چیزای خوب رو می‌خواهیم، اما زود و راحت و هلو! حقیقتش جون گذاشتن و زحمت کشیدن و فشار آوردن به خود، شده داستان زندگی آدمای موفقی که تو کتابها می‌خونیم و یه جورایی انگار داریم داستان و افسانه می‌خونیم. بعد می‌پریم می‌ریم دنبال کتابها، آدمها و سایت‌هایی که بهمون می‌گن، یادگیری زبان در ده روز، لاغر شدن در دو هفته، موفقیت مالی در یک شب، تحول کامل زندگی در یک جلسه، یادگیری زبان در خواب و ...

...

مطلبی می‌خوندم از سکوت و مفاهیم آن از نگاه مولانا. اونجا می‌دیدم که این آدم  چقدر زحمت کشیده، چقدر چله‌های رام کردن نفس به خودش داده، چقدر تلاش کرده  تا درونش رو آروم کنه و بعد ... رسیده به جایی که الان بعد از این‌همه سال ما داریم بهش نگاه میکنیم. در صورتی‌که شاید خیلی از ماها فکر می‌کنیم مولانا صرفا عارفی شوریده بوده و از همون اول عاشق و رقصان و صفا می‌کرده و ... و نمی‌دونیم چقدر برا رسیدن به این مراحل زحمت کشیده و از خود تفسیری برای نزدیکی به خدای خودش خودداری کرده.

حالا که اینجوریاس، چرا فکر می‌کنیم رسیدن به آرامش و دوست بودن با خدا و حس عمیق معنوی داشتن و لمس نَفَس‌های الهی و ملکوتی در کنارمون، می‌تونه با بی‌خیالی‌های ما و هرجور بودن‌هامون بدست بیاد؟ چرا فکر می‌کنیم سختی نکشیدن در این راه مهم نیست، چرا کمترین زحمت رو همیشه برای اینجور کارهامون به خودمون می‌دیم؟

گاهی نیازه بی‌رحمانه خودمون رو نقد کنیم، زور بزنیم از لابلای تار و پود یه خروار توجیه که از وضع مملکت و اوضاع جوی و مشکلات شخصی و تنبلی و توصیه‌های دینی دوست و آشنا برا خودمون ساخته‌ایم، بیاییم بیرون و خودمون و اعمالمون رو درست نگاه کنیم. ماه رمضون فرصت خوبیه برا این‌که به خودمون برسیم و درست خودمون رو نگاه کنیم.

/ 19 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مصطفی

نماز و روزه‌های شمام قبول باشه اخوی...[لبخند]

نیلوفر

سختی باید کشید گاهی... حق با شماست که موفقیت بی تلاش مثل پاداشی ه که اشتباه بهت دادن و از گرفتن اش چندان عشق نمی کنی... کاش زود تموم نشه ماه رمضون. نماز و روزه ی شما مقبول اش، انشالله.

ملوس جون

منو عمیقا به فکر فرو بردید. هرچند امیدوارم این عمیق فکر کردنم یه کمی دوام داشته باشه.

نیکادل

احسنت! از بین دوازده ماه تمام یک ماه مبارک است و آن هم رویت هر زمان که انسان به این نقطه و این طرز تفکر برسه و خودش رو به آستانه عملگرایی برسونه شروع مبارک ترین ماه خداونده و چه زمانی بهتر از این ماه برای این تبرک مضاعف . درود بر شما دوست همیشه مثبت اندیش.

حکیمه

من کاملا با حرف های شما موافقم و معتقدم هیچ توجیهی رو نباید قبول کرد. حدا اقل تا وقتی که انجام کارهای سخت برامون راحت نشده. یک جایی هم شنیدم که خدا اراده کردن رو بیشتر از دعا کردن دوست داره.

خويشتن خويش

سلام دوست امیدوار ! بعد از مدت ها آمدم اینجا و بازهم شوکه شدم چون طبق معمول دقیقا مطلب با حس وحال اخیر من همخوانی دارد . این روزها سخت محتاج اینم که درونم را آرام کنم . حس میکنم بشدت از خودم دور شده ام و دیگر اینکه دلم میخواهد باز هم بی دلیل شاد باشم و بیدریغ دوست بدارم . خدای من ! عجب جمله ای دلم میخواهد صدبار نه هزار بار این جمله را بنویسم و باز هم بنویسم تا شاید آن را از پس گردو غبار سالیان دوباره پیدا کنم و اینبار دیگر مراقبش باشم که جا نگذارم در هیچ گذری و هبه هیچ قیمتی . مثل همیشه ممنونم بخاطر این حس خوب . پاینده باشید .

سليمه

از این نقدهای بیرحمانه معمولا نتایج پرباری براي من حاصل میشه... بعد از هر سختی و زحمت کشیدنای طاقت فرسا معمولا یه آرامش عمیق نهفته است... «لمس نَفَس‌های الهی و ملکوتی در کنارمون»... اين خيلي خوب بود...نميدونم چرا تو روزاي آرامش نسبت به روزاي سختي، كمتر اين نفس هاي الهي رو لمس ميكنم[لبخند]

شهره

همیشه میشه اینطوری نگاه کرد.....چرا فقط ماه رمضان؟[شرمنده]