ما و قرآن

صبارا شکورا...

...بنده‌ام صبرش زیاد است و زیاد هم شکر می‌کند...

یکی از ترکیبهای خاص خداست.  دو سه بار توی قرآن تکرارش می‌کنه. وقتی می‌خواد بگه چه بنده‌هایی رو  بیشتر دوست داره. 

/ 2 نظر / 26 بازدید
نیلوفر

سلام بنده پیشترها نویسنده ی وبلاگ «تا بی نهایت» بودم و خواننده ی وبلاگ هم بودیم؛ الان صرفاً من خواننده ی شما هستم! محض آشنایی دادن عرض می کنم البته! یک راهنمایی لازم دارم، یعنی با توجه به مطالب این وبلاگ و با علم بر اینکه شما اساساً اهل مطالعه و پژوهش هستین... اخیراً از یکی از نزدیکترین دوستانم پیامی دریافت کردم با این مضمون که «از شدت بی اعتقادی دارم به پوچی می رسم...» دوست مذکور از من خواسته کتابی بهش معرفی کنم که بتونه خدا رو کمی احساس کنه. صدالبته که کتاب «غیر دینی» منظور نظر هست. من هرچی با خودم کلنجار میرم چیزی به ذهنم نمی رسه، جز رمانِ معروف و ضعیفِ جناب مستور «روی ماه خداوند را ببوس». میخوام یه زحمتی بکشید، چند دقیقه ای وقت بذارید و فکر کنید، اگر کتابی به ذهن تون رسید عنوانش رو بفرمایید که من برم سراغش. سپاسگزار نیلوفر خوش زبان

بهار

هرکسی به "شدت اندوهناک" شده باشه می دونه "بودن" در این ترکیب چقدر سخته! صبارا شکورا! فکر کنم هردو صفت در انتهای خود قرار دارند؛ بسیار صبر کننده و بسیار شکرگزار.