گاهی کلماتی مثل وللش، دیگه حوصلشو ندارم، می‌خوام آزاد باشم، دیگه خسته شدم از این‌همه...، آخرش که چی؟، دیگه ارزشش رو نداره، می‌خوام از زندگیم لذت ببرم، از جوونیم هیچی نفهمیدم، یعنی که چی اینهمه محدودیت؟، پس خودِ خودم چی؟، از اینهمه قید و بند خسته شدم و... میان و یه توفان ذهنی تو ماها برپا می‌کنن.

این حالت خصوصا تو زمانایی که خسته‌ایم و یا یکی دو تا از تیرامون خورده به سنگ و کمونه کرده طرف خودمون! رخ می‌ده.

داشتم به این فکر می‌کردم که این حرفا، اگه تو حد یه چُرت کوچیک تو میونه راه پیشرفت یا یه کسب نیروی تازه یا خلاصه یه Pause و Refresh و حتی مقدمه یه Restart باشه خیلی خیلی خوبه. یه‌جور صفا دادن به یه تن و بدن و صورت خسته است. همون یه مشت آب خنک که حال آدم رو وسط یه روز سخت کاری جا می‌آره.

اما اگه قرار باشه رو این جمملات توقف کنیم و دائم با خودمون کلنجار بریم و هی بگیم  So What کار خراب می‌شه.

همه اینا رو گفتم تا اینو بگم: شرایط جوری شده که خیلی از ماها دنبال موفقیت‌های کپسولی هستیم. حتی آرامش‌های کپسولی. حواسمون نیست بارها و بارها خونده‌ایم اونایی که به اون درجات بالا رسیده‌‌اند، خیلی زحمت کشیدن. اونقدر دیده ایم رو جلد کتابا که مثلا موفقیت در ده گام ساده! یا چگونه در کوتاهترین مدت میلیاردر شوید! که زحمت کشیدن رو یه امر اضافی فرض می‌کنیم. شاید حق هم داشته باشیم. خیلی‌ها رو دیده‌ایم که یه شبه پولاشون از پارو رفته بالا یا یه شبه مشهور شده‌اند...ولی...اصل رو با استثنا نباید قاطی کرد. همچنین زیبایی یک روح زحمت کشیده و تصفیه شده با مرور زمان رو نباید با یه روح یه شبه متغیر شده مقایسه کرد. لذا...

به زحمتهاتون شک نکنین. به راهتون شک نکنین و صبور باشین. این رنج‌ها و افتادن‌ها و بلندشدن‌ها ماهارو می‌سازن.ارزششون رو با مقایسه‌های غیر معقول و پیش و پا افتاده از بین نبرین...

هیچ‌وقت مزه یه قهوه خامه‌دار رو با یه پاکت کوچولوی پودر نسکافه تاخت نزنین.

BLP0039737

/ 12 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
لی‌لا - آبی آسمانی

اين حرفائی که می‌زنيد خيلی خوبه اما کاش يه بار يه آمار بگيريد ببنيد چند نفر رو دگرگون کرده. برم يه چيز خصوصی براتون بنويسم...

سيد عليرضا شمس نيا

سلام ضمن تبریک ولادت حضرت معصومه (س) از وبلاگتان بازدید نمودم وبلاگتان جالب بود موفق باشید من نیز با مطلب بروشور كلاس‌هاي پیام‌نور با بن‌تخفيف 20 هزارتوماني! در وبلاگ شـمـسـه منتظر پیامتان هستم .

الهام مامان دل آرام

خيلی باهات موافقم... خوش به حالتون...می گم اين همه روحيه بالا و ذهنی باز رو چطوری بدست آوردين...يا تو اين دنيای عجيب حفظش م يکنين

خرچنگ زاده

عالی بود. مثل همیشه دل نشین

سليمه

جالب اينه که خيلی وقتا به جای اين که آدمای صبور و پرتلاش خودشون به راهشون شک کنن اين ديگرانن که همش بهشون طعنه می‌زنن که خوب حالا که چی اينقد تلاش می‌کنی... فکر می‌کنم تو اينجور مواقع شنيدن حرفای اميدوارکننده يه آدم پرتلاش ديگه خيلی مفيد باشه!

نسيم

human being

امروز به هر کدام از اين دوستان عزيز سر می زنم می بينم دقيقا زدن وسط خال. و تيرشون دقيقا هدف گرفته يکی از اون چيزهای مهم و اساسی را که کسی زياد دقت نمي کنه... اما اصل ماجرا همون ها هستند.. يه مرد اميدوار نازنين... خيلی قشنگ نوشتيد... همين چيزها کم کم يه چيز خوبی درهمه بوجود می ياره.. همون طور که گفتين يواش يواش..... من هميشه طرفدار فلسفه ی لاک پشتی بوده ام...و به همه ميگم يادتون باشه لاک پشته بود که برد...

human being

عکس هم خيلی عالی بود. چون پرورش يه بنسای زيبا همون روش آرام و غير کپسولی را نياز داره که شما گفتيد. راستی اين وبلاگ شما هم خيلی شبيه بنسای هست ها.

سارا

چقدر آدم به اين خانمه نگاه ميکنه هوس باغبونی کردن ميکنه اونم با اون قيچی بزرگا

فريبا

عکس باز نشد ولی خوندن اين متن به اندازهء تمام عکساس خوشگلی که تا حالا ديدم چسبيد