فقط می‌نويسم تا يادم بماند.

امروز مجبور شدم عذر تعدادی از همکاران خوبم را بخواهم. اميد دادن به آدم‌هايی که گيجند از ضربه‌ای که خورده‌اند سخت است. سخت. خيلی

/ 6 نظر / 5 بازدید
majid

سلام بعد از مدتی يه وبلاگ خوب خوندم. بازهم منتظر می مانم. راستی ممنون ميشم نظرتون رو درباره وبلاگم بدونم.

mohammad

سلام ... خوب کاری کرديد ..اين سزای آدمهای ....

بلفی

ولی ميدونين چيه؟ گاهی اميد تنها سرمايه ايه که خيليها دارند. اگه ازشون بگيريم هيچن هيچ

سارا

هرگز نمي توانيم درباره ي زندگي ديگران قضاوت كنيم. چون هر كس دردها و وانهادگيهاي خود را دارد. گاهي انسان مجبور است. چاره ناپذير، چاره ناپذير است. انسان بر بقاياي ديگران قدم مي گذارد خودش هم نمي داند چرا؟ اما وقتي بالي براي پريدن نيست ناگزير از قدم گذاشتن است در حاليكه دلش به درد آمده يا ممكن است به درد آيد.

parisa

چقدر خوبه که بشه بازم بهشون اميد داد...افرين به شما