یه‌سر از خودت بیا بیرون

وقتی یه فضای امن برای خودت درست کنی، با هرچه جدید و غیرمنتظره و متفاوت هست،‌ با سختی برخورد می‌کنی. در حقیقت هرچه آن نظامی که به آن عادت کرده‌ای را به هم بزند، برایت می‌شود تهدید! حتی تغییرات خوب را هم تحمل نمی‌کنی و طرفشان نمی‌روی. دو دقیقه نرمش و خم و راست کردن کمر رو انجام نمی‌دی چون تو را از آن منطقه عادتی بیرون می‌کشد. یه رییس یا همکار جدید می‌آد توی اداره، می‌بینی دیگه صبح‌ها دوست نداری بری سر کار چون فضای امنی که بهش عادت کرده بودی شاید به هم خورده باشه. 

فعالیت جدید، عادت تازه، یادگرفتن رفتار و اخلاق بهتر و صمیمانه‌تر، پیدا کردن نقطه آدمیت آدم‌ها و از همان‌جا دوست‌داشتن آن‌ها و گذشتن از ایراداتشان؛ صبورتر بودن با آدمها و حیوونا و طبیعتی که از نظر ما آن‌جوری نیستند که ما الان دلمون می‌خواد! همه و همه نشانه‌های زنده‌گی‌هایی هستند که ما در عوض، با ایجاد یک فضای کاملا اختصاصی برای خودمان، آن‌ها را پس می‌زنیم و بعد هم با هر اتفاقی داخل لاک خودمان فروتر می‌ریم و از همانجا دائم غر می‌زنیم که «چرا همین سهم اندک مرا هم بعضی‌ها نمی‌توانند ببینند و می‌خواهند ازم بگیرند»؟

اما وقتی از این حباب خودساخته بیرون می‌آییم، می‌بینیم که بدخلقی‌ها، نامردی‌ها، بدجنسی‌ها و ... آدمهای اطراف، لزوما به سمت ما نیستند. درد و ترس و رنجی است که خود آن‌ها تحمل می‌کنند و به غلط فکر می‌کنند بیرونش بریزند، راحت می‌شوند.

آدم‌هایی که اهداف و نگاهشان وسیعه، ناخودآگاه از این ضربه‌ها خودشون رو دور می‌کنن. اگر هم ضربه بخورن، بدنشون، زود خودشو التیام می‌بخشه. هدف اونا خیلی والاتر از فکر کردن به اینجور چیزاست.

بعد...

یادمون باشه اگه من و تو آدم خوشرویی باشیم و با متانت و قوی و فروتن، خیلی از آدما حتی در سکوت از ما الگو می‌گیرن و ادمای بهتری می‌شن.

اگه من و تو سعی کنیم زندگی خوبی داشته باشیم، پولدار باشیم، سلامت باشیم و در همان حال دست خیر داشته باشیم و باعث اعتلای دوست و فامیل و همکار و بعدهم جامعه و کشورمون بشیم، هم خودمون حس خوبی داریم و هم کمکی هستیم برای دیگران.

و بازهم بعد...

توی قرآن، آیات 200 تا 202 سوره بقره خدا به بنده‌هاش یاد می‌ده که صرفا نگویند پروردگارا توی همین دنیا بهم عطا کن؛ یا حتی فقط در آن دنیا؛ می‌گوید بگویید هم در این دنیا و هم در آن دنیا به ما عطا کن و ما را از آتش دوزخ دور نگهدار (همون ذکر معروف قنوت نماز). بعد می‌فرماید اینانند که از دستاوردهایشان بهره‌ای خواهند داشت.

معلومه که خدا هم از ما افق دید وسیع می‌خواد.

هرجا دیدی یه کار سختته، فکر کن ببین آیا توی اون منطقه امن وایساده‌ای یا نه؟ اگه بله، یه امتحانی بکن و دیدت رو وسعت ببخش. انتقاد و بدخلقی رو به خودت نگیر؛ سعی کن بیش از محکوم کردن درک کنی و اینو بدون که به هم زدن این فضا، حتی با یه ترک و شکاف کوچیک، شروع زیبای یه زندگی جدید و پر از انرژی و پر از متانت و حس خوبه. حس زنده بودن و نو شدن و جرات داشتن برای کارای جدید و اخلاق‌های بهتر.

/ 7 نظر / 28 بازدید
آوا

سلام واقعا برای من ،برای این روزهای من نوشته تون به جا بود... خوب سخته وشاید سختیش بعدها قشنگش کنه... درهرصورت من یاد گرفتم باید صبور بود،انعطاف پذیرومقاوم... ومتوکل حقیقی...

بهار

خیلی عالی و خوب و آموزنده. یاداوری های خوب همیشگی آقای امیدوار. بهترین ها رو براتون آرزو دارم. شاد باشید.

پریسا

در این دوران کساد وبلاگ نویسی، حداقل وبلاگ هایی که من میخونم (خودم هم جزو کسادی ها) چقدر خوبه که از وبلاگ شما هنوز هم روشنایی امید و دلگرمی بیرون میزنه. همیشه چیزی برای خوندن و ایده ای برای گرفتن و نکته ای برای بکار بردن هست. ممنون.

بهاردخت

عالي بود! اما از منطقه امن بيرون امدن دردناكه و سخت!!!

سحر

شک ندارم که عاملید که تا این حد اثرگذاره... تمرین میکنم برای خوب بودن:) ممنووونم[گل]

سوسن

ممنون از وقتی که برای وبلاگ می زارین. واقعا مطالبتون مفیده. آدم یه وقتایی خیلی چیزای بدیهی رو هم نمی بینه این که یکی هست که به اینها فکر می کنه و مطلب حلاجی شده رو می زاره تو دسترس همه خیلی به آدم دلگرمی میده. همیشه پایدار باشین.

عصرونه

میدونیم اما عمل کردن بهش بی نهایت مشکله و هر از گاهی هم خطا میریم اما بالاجبار بلند میشیم و افکار رو سروسامون میدیم و دوباره تلاش