رهایی از نگرانی و بازیافت یه‌عالمه انرژی در حال هدر رفتن

اواسط اسفند، داشتم برای ماموریتی اداری آماده می‌شدم. هم حجم کارهای اداره زیاد بود و هم حجم کارهایی که قرار بود در سفر انجام شود. پر از برنامه‌های ناشناخته و استرس‌زا و خصوصا حساس.

بعد یه مسئولیتی دیگه هم داشتم توی سفر که از همه بدتر بود. وظیفه‌ای بر عهده‌ام بود که کنترل خیلی کمی رویش داشتم و در مقابل،  همه امید طرف مقابل به من بود.

...

قبل از سفر نشستم ناخودآگاه روی یه تیکه کاغذ همه این نگرانی‌ها رو نوشتم. فکر کنم هشت تا شد. بعد بهشون درصد دادم. بعضیاشون خیلی استرس‌زا بودند و بعضیا کمتر. همونجا که می‌نوشتم یکی دوتاش رنگ باختند. یعنی حتی از خودم خجالت کشیدم این‌ها باعث نگرانی من شده‌اند.

از سفر که برگشتم، یه‌بار اتفاقی چشمم به اون برگه افتاد (اصلا یادم رفته بود). دیدم همه‌شون به خوبی و خوشی گذشته‌اند و همه نگرانی‌های من بی‌مورد بوده. البته این نبود که هیچکدوم اتفاق نیفتادند. اتفاقا بعضیاشون خیلی بدقلق بودند و طول کشیدند، اما یه چیزی غیرقابل انکار بود: زندگی ادامه یافته بود! با خودم فکر کردم از این نگرانی‌ها از ابتدای عمر تا حالا بوده و گذشته. بعضیا اتفاق نیفتاده، بعضیا افتاده، بعضیا به هممون ریخته، بعضیا نتیجه‌ای کاملا خلاف انتظارمون داشته...اما به هرحال گذشته و ما الان اینجاییم.

ماها هر روزمون با این نگرانی‌ها شروع می‌شه و تا قبل از خواب ادامه داره. اینکه خوشگلم؟ لباسم خوبه؟ نکنه فلانی الان که از کنارم گذشت فلان فکر رو کرده باشه؟ نکنه توی تاکسی راننده بگه پول خرد ندارم، نکنه توی مواجهه با فلانی خوب به نظر نرسم، نکنه فلانی الان که از پیشم رفت با خودش فکر کنه این عجب ادم خنگیه، نکنه نتونستم درست حرف بزنم، نکنه فردا دیر برسیم خونه مامانم اینا، نکنه یادم بره قبض برق رو بدم، نکنه کلمات درستی انتخاب نکنم توی اون صحبتی که قراره فردا با رییسم داشته باشم، نکنه ابهتم پیش زیردستم ریخته باشه، نکنه اون فرصت رو دارم از دست می‌دم، نکنه...

و این نکنه‌ها ما رو تحلیل می‌بره. هر روز. مثل حرکت با زور ماشینی که ترمز دستی‌اش نصفه بالاست و الکی داره زور اضافی می‌زنه. راه می‌ره، اما اگه اون ترمز دستی بخوابه چقدر راحت‌تر و روون‌تر و سبک‌تره.

یه نگاه به امروزتون بندازین. از اول صبح تاحالا چند تا از اینجور نگرانی‌ها داشته‌اید؟ کدومشون واقعا ارزش نگران‌شدن داشته؟

هان؟

/ 4 نظر / 29 بازدید
آوا

سلام واقعا توی لحظه اول خیلی از مسائل بزرگ جلوه می کنه واسترس فراوونی رو به همراه داره.حالا وقتی خیلی از مسائل گردوغبار گرفته رو پاک می کنیم وبهش فکر می کنیم ،می بینیم که وافعا ارزش اون همه استرس رو نداشت. همین موضوع شاید باید باعث بشه که اینطور مواقعی به خودمون بگیم،آروم باش ،مثل دفعه های قبل این هم با کمی اعتماد به اون بالا حل میشه. خیلی از ساده وروون نوشتن شدن لذت می برم.من که از شیوه نگاشتن کارزهای روزانه وانجام دادنشون از شما الگو برداری کردم.لذت بخش بود. ممنونم.

آوا

اگر درونم را نسازم آبادی بیرونم افسانه است

رها از چارچوب ها

خوب، رسیدن به خیر، خدا را شکر که همه چیز به خیر و خوشی به انجام رسیده است. بله مرد امیدوار، رود خروشان حیات در گذر است و خرم آن روز که بی دغدغه آید به غروب، باید آرام بود و افکار بیهوده و نگرانی از احتمالات را به دست باد سپرد، رود خروشان حیات در گذر است.

farzaneh

عالی بود این پست "ممنون[لبخند]