قولا لینا

یکی از ابزارهای خوب ارتباطی که اغلب فراموشش می‌کنیم، گاهی هم عامدانه، صحبت کردن با نرمی و مهربانی است. 

این حس که «باید بهش بفهمونم چطور با من رفتار کنه، گلیمشو تا کجا پهن کنه، یا حساب کار دستش بیاد»، هرچند گاهی حس کاملا صحیحیه، اما خیلی اوقات نوع بیان سخت و پرخاشجویانه ما حتی اگر هم موضوع رو به نفع ما سامون بده، اما حال ما رو خوب نمی‌کنه، دوستانمون رو زیاد نمی‌کنه و از همه مهم‌تر آرامشمون رو بیشتر نمی‌کنه.

خدا توی قرآن، آیه 44 سوره طه، به حضرت موسی می‌گه که حتی با فرعون هم ابتدا با زبان نرم سخن بگو، شاید متنبه شود و پند گیرد. خدا که می‌دونسته فرعون چیه و کیه. از معدود آدمایی که رسما اعلام خدایی کرده بود! اما حتی با اون هم می‌خواد ابتدا از در آرامش و خوبی و مهربانی وارد بشه.

زبان نرم، نگاه مهربان و تلاش برای درک دیگران و دیدن منظره‌ها و وقایع از نگاه اونا، کار ساده‌ای نیست. اونم توی این دوره و زمونه‌ پر از بی‌اعتمادی که این ترس توی دلمون افتاده که اگه حواسمون چهارچشمی به خودمون نباشه، به یه چشم بر هم زدن همه چیزمون رو از دست می‌دیم. اما همین سختیشه که آدم رو می‌سازه و قوی‌اش می‌کنه برای بهتر شدن و موفق‌تر بودن.

/ 4 نظر / 4 بازدید
اركيده

اي بابا...چي بگم آخه؟؟!

بیتا

نمیدونم احساسم درسته یا نه ولی احساس می کنم بیشتر آدمای دورو برم روز بروز خودخواهتر میشن.همین احساس، ناخودآگاه یه گارد اولیه رو تو روابطم بوجود میاره.

هستی.

همین سختیشه که آدم رو می‌سازه و قوی‌اش می‌کنه برای بهتر شدن و موفق‌تر بودن [دست]

اركيده

سلام.ممنون. اما اين متن به من كمك كرد.بازم فكر كنم.بيشتر.شايد وقتيكه حقمون هست،ميتونيم،اما جلوي خودمون بگيريم و خشم نكنيم.خيلي سخته.همه اون خشم كه بايد به حق سر كسي كه مقصره و داره اذيتت ميكنه،بايد خالي بهش.اما جلوي خودمون رو بگيريم و بازم با نرمي حرف بزنيم.ما از مردم جدا زندگي نميكنيم.از قديم گفتن عقل مردم به چشمشونه.نميدونن باهات ه كار كرده.فقط خشم تو رو ميبينن.اونم كه ميره پشتت اينقدر ميزنه كه نگو.پس حرف اون رو باور ميكنن.به ضرر آدم تموم ميشه. من اين روزها خيلي از خدا ميخام كه خودش جوابشون رو بده.من سكوت كنم و او جواب بده.