یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - دوشنبه ۱٤ فروردین ۱۳۸٥

يکی از بزرگترين بدبختی‌های ما آدما اينه که نمی‌تونيم ساکت و آروم، تو يه اتاق، تنها بنشينيم.

بليز پاسکال

گاهی به سکوت و تنها يی نياز هست تا يه جورايی درون خودمون رو حس کنیم و به جنس خودمون دست بزنيم. گاهی سکوت و مراقبه خيلی مارو به خودمون نزديک‌تر می‌کنه. نه تها به خودمون، حتی به خدا. تو اين بلبشو و صداهای عجيب و غريب روزانه، بايد ساکت شد تا بتوان صدای خدا رو از لابلای اينا شنيد...

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC