یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - یکشنبه ۱٦ بهمن ۱۳۸٤

تو آداب ‌ذن يه اصطلاح هست به نام Beginner's Mind  که می‌شه بهش گفت ذهن تازه‌کار يا ذهن دست‌نخورده. اين‌جور ذهن رو می‌شه تو کودکان به وضوح ديد: توانايی به وجد اومدن از شگفتی‌های دور و بر و توانايی خسته نشدن از تکرارها و يافتن دليل‌های کوچيک برای شاد شدن و ذوق کردن.

اغلب ماها وقتی دوران کودکيمون رو پشت سر می‌ذاريم، يواش يواش ياد می‌گيريم که نسبت به همه چيز جدی باشيم. سيستم فرهنگی ما (نه تنها ما بلکه تقريبا تمامی دنيا) به وجد اومدن و ذوق کردن رو يه جور سبکسری و بی‌فکری معنا می‌کنه. به همين خاطر يادمون می‌ره چجوری می‌تونستيم با کوچيکترين بهونه‌ها شاد بشيم، به دل نگيريم و به راحتی فراموش کنيم.

تو يه کلام ما قدرت رويا ديدنمون رو فراموش می‌کنيم.

می‌گم، شايد بهترين روش برای دوباره زنده کردن اين حس‌های قشنگ، که هممون هم دلمون براشون تنگ شده و آرزوی برگشتنشون رو داريم، توجه است. توجه به دور و برمون و به چيزای کوچيکی که شگفتند اما ما بی‌توجه از کنارشون رد می‌شيم. بالاخره يه جورايی بايد اين حس خفته رو بيدارش کنيم. حداقل بخاطر خودمون...

دفعه بعد که ديدين يه مورچه رو فرش اتاقتون داره راه می‌ره، برين يه ذره شيکر يا نون خشک براش بيارين و بهش بدين. بعد هم باهاش حرف بزنين. البته مراقب باشين کسی اون دور و برا نباشه ها!

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC