گاهی که تو زندگي، دلمون میگيره يا نياز به تصميمگيری داريم، میريم دنبال يه مشاور. يکی که بهش اعتماد داريم و میتونيم حرفامون رو باهاش بزنيم. کسی که يا شنونده خوبی هست يا اينکه راهنمای خوبيه. به هر حال داشتن يه همچين آدمی برای هر کدوم از ماها يه غنيمته. يه غنيمت با ارزش.
ولی يادمون نره، تو انتخاب اين آدم خيلی خيلی بايد دقت کنيم. هر کدوم از راهنمايیها يا حتی عکسالعملهای اون میتونه کلی مسير زندگی مارو تغيير بده. حتی گاهی اگه طرفمون آدم صالحی نباشه، ممکنه باعث بشه ما تا آخر عمرمون ديگه با هيچ کسی تو کارامون مشورت نکنيم و مجبور بشيم بار خيلی از چيزا رو خودمون به تنهايی تحمل کنيم.
گاهی به شوخی میگن: مشاور اونيه که ساعت رو از شما میگيره بعد بهتون میگه که ساعت چنده!
اما يه مشاور خوب...يه دوست خيلی خيلی صميمی که خيلی باهاش راحتيم... شايد هم برا خيلیها يه خدای خوب و مهربون و صبور و جوون! که ما جوونا رو درک میکنه و از هر دری میشه باهاش صحبت کرد و او فقط به حرفامون گوش میده و لبخند میزنه و سرشو به تاييد اينکه میفهمه ما چی ميگيم، تکون میده...
کاش میشد حضور اين مشاور رايگان و مهربون رو کنارمون حس کنيم
