یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - دوشنبه ۱٤ آذر ۱۳۸٤

گاهی احساس می‌کنم زندگی شده مثل يه سطح در حال حرکت. سطحی که اغلب اوقات سرعتش خيلی تند می‌شه. بعدش ماها برای اين‌که بتونيم تعادلمون رو روی اون حفظ کنيم بايد حداقل با همون سرعت روش راه بريم. هر توقف کوچيکی فقط يه نتيجه داره: گوروپ می‌خوری زمين!  اين‌ جور موقع‌ها، کلی احساس گناه بار آدم می‌شه چون  وقت نداريم به همه کارامون برسيم و طبيعتا مجبوريم اونا رو اولويت بندی کنيم. بعد هم دائما يادمون می‌آد که وبلاگمو خيلی وقته به روز نکردم! خيلی وقته به فلانی زنگ نزده‌ام، خيلی وقته فلان کارو عقب انداخته‌ام و انجام ندادمش، و ...   ديگه رسيدن به خودمون که جای خودش رو داره!!

 

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC