یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - سه‌شنبه ۱ آذر ۱۳۸٤

اغلب اوقات، دانسته يا ندانسته، دکمه زندگی ما روی AutoPilot است. يعنی يه جور کنترل خودکار. يعنی يه جور بی ارادگی يا عدم تصميم. يعنی يه جور هرچه پيش آيد خوش آيد. يعنی رضايت به اين‌که همين که زنده‌ايم کلاهمون رو بندازيم هوا! و خيلی يعنی‌های ديگر...

اما اگه هر روز حداقل تو يه موقعيت تلاش کنيم تا اين دکمه رو خاموش کنيم و سکان رو دست خودمون بگيريم، خواهيم ديد چه اتفاقی می‌افته. چيزی شبيه معجزه. فوران حس زيبای کنترل . فوران حس زيبای قدرت تصميم‌گيری و مهمتر از همه اين‌ها، مزه مزه کردن حق انتخاب. اختيار برای انتخابی بهتر. برای بودن آن‌چه سال‌هاست می‌خواستيم باشيم اما هيچ‌وقت به خودمون فرصت آن‌را نداده‌ايم و هميشه گذاشتيمش برای بعد.

يادمون باشه: هواپيمای زندگی داره به حرکتش ادامه می‌ده. چه ما بخواهيم چه نه. با اين‌حال خيلی فرقه ميون نشستن رو صندلی و فقط نگاه کردن و پذيرفتن، تا  اينکه سکانو خودت دستت بگيری و اونو برونی...

کم حسی نيست اين حس کنترل داشتن بر خود و زندگی خود.

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC