یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - پنجشنبه ٢٦ آبان ۱۳۸٤

يادمان باشد...

گاهی روح ما نيازمند دوپينگ اميد است. يعنی يه وقتايی با حس و حال هميشگيمون نمی‌شه زندگی رو چرخوند. اگر هم تو اين‌جور مواقع زود نجنبيم، خيلی چيزا رو از دست می‌ديم. بعد هم طبيعتا به اوضاع جديد خو می‌گيريم و با گذشت زمان اصلا يادمان هم نمی‌آيد که زمانی پر از انرژی و اميد بوديم... بدبختی اين‌جاست که ذهن توجيه‌گرمون هم بهمون می‌گه حالا بزرگ شده‌ای.اون وقتا جوون بودی و معنای زندگی رو درست درک نمی‌کردی...زندگی يعنی همين. بعد از دور و بريهامون مثال می‌آره که همگی بی دل و دماغند! و ما تصور می‌کنيم زندگی يعنی همين ديگه...

نه اين‌جوريام نيست. اگه انصاف داشته باشيم می‌تونيم معدود آدمايی رو هم ببينيم که هميشه پر از اميدند. مثبت فکر می‌کنن و مشکلاتو تخته پرش می‌بينن. اوناهم براشون مشکلات بزرگ پيش می‌آد. اما راه واکسينه شدن خودشونو بلدند. يعنی ياد گرفته‌اند. تو جيب بغل خيلی‌هاشون قرص‌های دوپينگ اميد رو می‌شه پيدا کرد. شايد وقتايی که خيلی درب و داغونن، می‌زنن به دل کوه. می‌گن نگاه به کوه غم آدمو سبک می‌کنه... يا می‌رن يه امامزاده...يا يه تغيير تو زندگيشون می‌دن تا فضا عوض بشه...يا می‌رن پيش آدمايی که از اين قرصا دارن يا ...

راه هرکسی مخصوص خودشه. اين مهم نيست. مهم اينه که هوای بچه اميدای خودمونو داشته باشيم.

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC