یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - پنجشنبه ۳ شهریور ۱۳۸٤

روی دکمه‌های ضبط صوت، يه دکمه هست که روش يه علامت مربعه کوچيکه. بهش می‌گن استاپ يا همون استوپ خودمون! يه دکمه ديگه‌ هم هست که بهش می‌گن پاوز و دو تا خط موازی کوچيک در کنار هم داره.

من اين پاوز رو خيلی دوست دارم. می‌دونين، يه جور متوقف کردن حرکته، اما نه بطور کامل. يه جور فرصته. کوتاه اما قابل تنظيم. می‌تونيم براش خيلی زود برنامه‌ريزی کنيم. يه جورايی مثل يه فنجون چايی وسط کار روزانه. مثل يه تلفن از کسی که منتظرشی تو روزی که اصلا انتظارشو نداری. مثل يه دقيقه در اتاق رو بستن و لم دادن روی صندلی و به سکوت گوش دادن. مثل خوندن يه متن زيبا و انرژی بخش وسط يه روز سخت و سنگين. مثل بالا کشيدن شيشه‌های ماشين و روشن کردن ضبط و گوش دادن به يه آهنگی که دوسش داريم.

برای من پاوز يه معنای خاصی داره. يه معنای خوب. مثل جادويی که هميشه فکر کرده‌ام توی کلمه آرامش وجود داره.

بعضی اوقات دکمه پاوز زندگيتونو بزنين و برين پی کار خودتون. هيچ اتفاقی نمی‌افته. دوباره می‌آيين و همون دکمه را می‌زنين و کار از همون جايی که وايساده بود ادامه پيدا می‌کنه.

snoopy8

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC