اینکه تا چه اندازه باید صرفا از خودت توقع داشته باشی و تا چه اندازه تاثیرات محیط بیرونی رو بر اهداف و تصمیماتت بپذیری، یکی از نکات مهم و حساس زندگیه.
اینکه هر زمان خواستی از کسی یا چیزی ایراد بگیری، اول ببینی رگههایی از اون توی خودت هست یا خیر، هم باعث میشه درستتر و متعادلتر به موضوع نگاه کنی، هم سبب یهجور خودشناسی عمیقتر میشه. هرچند افراط در این امر هم خوب نیست و یهدفعه میبینی شدهای یه ادم وسواسی که صبح تا شب به خودش گیر میده و حتی توی جاهایی که باید حرف حقی رو بزنه ترجیح میده سکوت کنه. برای همین میگم خیلی موضوع حساسیه. ولی اگه بتونیم انجامش بدیم، یه دوره پیشرفته خودسازی و پالایش درونیه.
