یه مطلب زیبایی میخوندم اینجا که روایتی متفاوت از زندگینامه امید کردستانی داشت. یه بخشش خیلی بهم چسبید. اینکه میگفت: ... کمی هم به خودمان فکر کنیم. به این فکر کنیم که چه کارهایی است که باید انجام دهیم تا فردا در مورد ما هم اینگونه بنویسند. بعد با چند تا جمله خوب و کاربردی این موضوع رو باز کرده: ببینیم چه کارهایی است که میبایست بیشتر انجام دهیم، به کدام کارها کمتر بپردازیم،کدامها را امروز شروع کنیم و کدامها را ...
...
میتونه این جمله برا امروزت خوراک فکری خوبی باشه: باید چکار کرد که همنشین شدن با تو، حتی اینکه وقت بذاری و با آدما یه فنجون چایی بخوری، یا همینقدر که چند دقیقه به حرفهاشون گوش کنی، برا اونا آرزو باشه. هان؟
