یکی از کارهایی که ما رو مستقیم به خدا وصل میکنه، تکرار یکی از عادتهای اونه. عادت آفرینش. البته خدا تو این کار خیلی خبره است و خودش میگه هر لحظه دارم این کارو انجام میدم (کل یوم هو فی شان).
برای آفریدن خیلی نیاز نیست که کارای سخت سخت بکنیم یا کلی برنامهریزی داشته باشیم. گاهی حتی زمزمه یه آهنگ خودساخته زیر یبان میشه آفرینش. اگه عینیتر از این بخواهید میشه رفت سراغ پرورش یه گیاه تو گلدون کوچیک. هوای یه گیاه کوچیک و لطیف رو داشتن، کلی حسهای دوستداشتنی رو تو ما بیدار میکنه. خیلی قیافه و مدلش مهم نیست. مهم حسیه که ما و اون رو به هم پیوند میده و یه جورایی هلمون میده به سمت بالاها. هر وقت کار به جایی کشید که دیدین دارین از ته دل با گیاهتون حرف میزنین یا نازش میکنین یا وقتی بهش میرسین یه آرامش خوبی تو وجودتون میآد و میشینه...بدونین راه رو درست رفتهاید...
یادمون نره: به تعداد خلایق، راه برای شناخت پروردگار هست
