یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - شنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٥

ما آدمای این عصر اغلبمون با یه شادیه کوچیک عنان از دست می دیم و با یه ناراحتی کوچیک ناامید می‌شیم. واقعا کار سختیه که بدون  بی‌تفاوت شدن و کرخ شدن، وقت‌های شادی به اندازه شاد بشی و وقت‌های ناراحتی و غم به اندازه غمگین. رسیدن به اون اندازهه هم معرفت می‌خواد و هم عمق.

مولا علی (ع) می‌فرمایند: آنگونه زندگی کن و آرزو داشته باش که انگار هزارها سال خواهی زیست .. و آنگونه برای آخرتت برنامه‌رزی کن که انگار لحظه‌ای دیگر خواهی رفت...

واقعا جوهر کار و تلاش و استفاده عالی از اوقات را می‌شود در ایشان دید. صبح تا غروب کار در مزرعه و بیل زدن و آباد کردن و چاه کندن و ... غروب و شب کمک به نیازمندان و خلق خدا و در دل شب هم خلوت با معبود و محبوب...

این امید ناب رو کمتر می‌شه جایی پیدا کرد چون بوی زمینی نداره. اما می‌شه الگو قرارش داد. به حد وسع و توانمون...

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC