یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
 
نویسنده: یه مرد امیدوار - چهارشنبه ٢٩ شهریور ۱۳۸٥

تصور کنین...

اگه تو زندگیمون مجبور بودیم همه راه‌ها و مسافتها رو با یه پا لی لی کنیم، چقدر سخت می‌شد؟

پس چرا تو زندگی با خودمون، اغلب فقط از یه حس یا یه توانایی استفاده می‌کنیم؟ توروزمرگی زندگی خانوادگی یا شغلیمون فقط یه‌سری کارا رو بصورت دائم و معمولی انجام می‌دیم؟ چرا تو هیچ‌چیزی تنوع نمی‌آریم؟ چرا به خودمون اجازه نمی‌دیم تازه‌تر بشیم و راه‌ها و روش‌ها و حس‌های تازه‌تر رو هم تجربه کنیم؟

خنده داره...ولی گاهی حتی نوشتن نامه‌های اداری با یه رنگ خودکار دیگه، رفتن به سمت خونه از یه مسیر دیگه، شستن ظرفا با یه مایع ظرفشوییه دیگه و خیلی حتی‌های دیگه توی  سیستم همیشگیه ما یه لرزش کوچیک می‌ده. و این به ما یادآوریه زمان حال رو می‌کنه...که هستیم و نفس می‌کشیم و فرصت داریم...برای بازسازی و بهتر شدن...

کدهای اضافی کاربر :


MeLoDiC