یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
نویسنده: یه مرد امیدوار - یکشنبه ۱٢ مهر ۱۳٩٤

گاهی صبح که از خونه می‌زنی بیرون برای رفتن به سر کار، شانس بیاری با یه آدم خوشرو و امیدوار و مثبت‌بین مواجه بشی، توی تاکسی یا اتوبوس یا در مسیر پیاده‌روی... یا حتی اولین همکاری که صبح توی محل کار می‌بینی

یه‌دفعه می‌بینی کل روزت تاثیر می‌گیره. انگار آدمهای مثبت یه جور واکسن هستن برای دیگرون،‌برای مقابله با حجم سنگین ناامیدی‌ها و غرزدن‌ها و مسابقه دادن‌ها در پیدا کردن و تعریف کردن هرچه هیجان‌انگیزتر نکات منفی جامعه.

اگه خودمون هم تمرین کنیم می‌تونیم مثل اون آدمهای مثبت انرژی بدیم به اطرافیانمون. گاهی صرفا با عوض کردن ظریفانه مسیر بحث در خانه یا جمع دوستان، گاهی با پیدا کردن یه نکته مثبت و بیان و انتشار اون و گاهی صرفا با یه روی گشاده و مهربان راه رفتن. 

توی جامعه ما، چون خیلی کم مطالعه می‌شه، گاهی خواندن صرفا دو سه تا کتاب کلی ماها رو نسبت به همکاران و هم‌رشته‌ای‌ها و هم‌سن‌هامون جلو می‌اندازه...توی همین جامعه گاهی صرفا با شاکر بودن برای چیزهای به ظاهر معمولی زندگی، خوش خلق بودن، با ادب بودن و انرژی داشتن، کلی متمایز می‌شین نسبت به اطرافیان. خود تمایز مهم نیست. اینکه ببینی چقدر آدمها، حتی اگه در ظاهر هم نشون ندن، در باطنشون اینگونه رفتارهای مثبت و امیدوارانه و مودبانه و آرام و اطمینان‌بخش رو دوست دارن و بهش احتیاج دارن، کلی به آدم انرژی می‌ده.

کدهای اضافی کاربر :

MeLoDiC