یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
نویسنده: یه مرد امیدوار - یکشنبه ۱٦ شهریور ۱۳٩۳

وقتی یه فضای امن برای خودت درست کنی، با هرچه جدید و غیرمنتظره و متفاوت هست،‌ با سختی برخورد می‌کنی. در حقیقت هرچه آن نظامی که به آن عادت کرده‌ای را به هم بزند، برایت می‌شود تهدید! حتی تغییرات خوب را هم تحمل نمی‌کنی و طرفشان نمی‌روی. دو دقیقه نرمش و خم و راست کردن کمر رو انجام نمی‌دی چون تو را از آن منطقه عادتی بیرون می‌کشد. یه رییس یا همکار جدید می‌آد توی اداره، می‌بینی دیگه صبح‌ها دوست نداری بری سر کار چون فضای امنی که بهش عادت کرده بودی شاید به هم خورده باشه. 

فعالیت جدید، عادت تازه، یادگرفتن رفتار و اخلاق بهتر و صمیمانه‌تر، پیدا کردن نقطه آدمیت آدم‌ها و از همان‌جا دوست‌داشتن آن‌ها و گذشتن از ایراداتشان؛ صبورتر بودن با آدمها و حیوونا و طبیعتی که از نظر ما آن‌جوری نیستند که ما الان دلمون می‌خواد! همه و همه نشانه‌های زنده‌گی‌هایی هستند که ما در عوض، با ایجاد یک فضای کاملا اختصاصی برای خودمان، آن‌ها را پس می‌زنیم و بعد هم با هر اتفاقی داخل لاک خودمان فروتر می‌ریم و از همانجا دائم غر می‌زنیم که «چرا همین سهم اندک مرا هم بعضی‌ها نمی‌توانند ببینند و می‌خواهند ازم بگیرند»؟

اما وقتی از این حباب خودساخته بیرون می‌آییم، می‌بینیم که بدخلقی‌ها، نامردی‌ها، بدجنسی‌ها و ... آدمهای اطراف، لزوما به سمت ما نیستند. درد و ترس و رنجی است که خود آن‌ها تحمل می‌کنند و به غلط فکر می‌کنند بیرونش بریزند، راحت می‌شوند.

آدم‌هایی که اهداف و نگاهشان وسیعه، ناخودآگاه از این ضربه‌ها خودشون رو دور می‌کنن. اگر هم ضربه بخورن، بدنشون، زود خودشو التیام می‌بخشه. هدف اونا خیلی والاتر از فکر کردن به اینجور چیزاست.

بعد...

یادمون باشه اگه من و تو آدم خوشرویی باشیم و با متانت و قوی و فروتن، خیلی از آدما حتی در سکوت از ما الگو می‌گیرن و ادمای بهتری می‌شن.

اگه من و تو سعی کنیم زندگی خوبی داشته باشیم، پولدار باشیم، سلامت باشیم و در همان حال دست خیر داشته باشیم و باعث اعتلای دوست و فامیل و همکار و بعدهم جامعه و کشورمون بشیم، هم خودمون حس خوبی داریم و هم کمکی هستیم برای دیگران.

و بازهم بعد...

توی قرآن، آیات 200 تا 202 سوره بقره خدا به بنده‌هاش یاد می‌ده که صرفا نگویند پروردگارا توی همین دنیا بهم عطا کن؛ یا حتی فقط در آن دنیا؛ می‌گوید بگویید هم در این دنیا و هم در آن دنیا به ما عطا کن و ما را از آتش دوزخ دور نگهدار (همون ذکر معروف قنوت نماز). بعد می‌فرماید اینانند که از دستاوردهایشان بهره‌ای خواهند داشت.

معلومه که خدا هم از ما افق دید وسیع می‌خواد.

هرجا دیدی یه کار سختته، فکر کن ببین آیا توی اون منطقه امن وایساده‌ای یا نه؟ اگه بله، یه امتحانی بکن و دیدت رو وسعت ببخش. انتقاد و بدخلقی رو به خودت نگیر؛ سعی کن بیش از محکوم کردن درک کنی و اینو بدون که به هم زدن این فضا، حتی با یه ترک و شکاف کوچیک، شروع زیبای یه زندگی جدید و پر از انرژی و پر از متانت و حس خوبه. حس زنده بودن و نو شدن و جرات داشتن برای کارای جدید و اخلاق‌های بهتر.

نویسنده: یه مرد امیدوار - دوشنبه ۳ شهریور ۱۳٩۳

توی قرآن چند جا خدا می‌گه شیطان باعث شد فلان کار رو فلان بنده خوب فراموش کنه.

مثلا توی آیه 68 سوره مبارکه انعام، خداوند غیرمستقیم از انسان می‌خواد در مجلسی که در ان آیات الهی به سخره گرفته می‌شه، روی از افراد برتابه تا اونا به سخن دیگری بپردازند. خطاب آیه ظاهرا به پیامبر است. بعد می‌فرماید اگر شیطان این کار را از یادت برد، بعد از آنکه متذکر شدی و به خودت آمدی، با این افراد نشست و برخاست نکن.

یا توی یه سوره دیگه که یادم نیست چه سوره‌ایه، اون داستان حضرت خضر و همراهش که برای یافتن چشمه آب حیات سفر کرده بودند و آن جوان همراه دیده بود که ماهی مرده توی آب افتاده و زنده شده، اما فراموش کرده و بعد از آنجا دور شده بودند نیز عنوان می‌شه. بعد اون جوون می‌گه که شیطان از یادم برد و غافلم کرد.

...

توی زندگی این روزهای ما، "توجه" خیلی کم‌رنگ شده. کلا مقصر خیلی اتفاقها یا دولته یا زمین و زمان یا خودمون. برای من جالبه که خدا یه جاهایی عاملیت شیطان رو قبول می‌کنه و بعد هم بلافاصله می‌گه یادت باشه، فضای تذکر و عذرخواهی و برگشتن بازه!

توی این زندگی شلوغ که مدام حواسمان باید هزارجا باشه و بعد از روی اختیار برای خودمون حواس‌پرت‌کن‌های جدیدی هم اضافه می‌کنیم (مثلا یه نرم افزار جدید روی تلفن همراه و مشغول شدن ساعتها با اون) گاهی خوبه تمرین حواس‌جمعی بکنیم. تمرکز روی یه موضوع و انجام آن، قدرت ارادمون رو افزایش می‌ده و غیر از لذت تموم کردن یه کار در مدت زمان کوتاه، باعث بالا رفتن کیفیت اون هم می‌شه.

اگه توی لحظاتی که برای معنویت کنار می‌ذاریم، حواسمون رو جمع کنیم و تلاش کنیم خالص‌تر بشیم و حواس‌جمع‌تر، فکر کنم تعداد دفعات بی‌شماری که شیطان یادمون می‌بره چه کارهای خوبی می‌تونیم بکنیم یا از چه کارهای بدی اجتناب کنیم، کم و کمتر می‌شه و این برا هممون خیلی خوبه.

کدهای اضافی کاربر :

MeLoDiC