یه مرد امیدوار
آرشیو وبلاگ
نویسنده: یه مرد امیدوار - سه‌شنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩۳

این تعهد خدا به بازگرداندن و جبران‌کردن دو چیز در این دنیا خیلی جالبه:

1. انفاق: ... و هرچه در راه خدا انفاق کنید، به تمامی به شما بازگردانده می‌شود و بر شما ستم نمی‌رود (سوره مبارکه انفال/آیه 60)

2. قرض‌الحسنه: کیست که به خدا وام نیکو دهد تا چندین برابرش افزون کند؟ (سوره مبارکه بقره/آیه 245)

یادمون نره، گاهی انفاق، می‌تونه یه حرف خوش باشه، یه صبر جمیل، یه نگاه مهربان ...

نویسنده: یه مرد امیدوار - پنجشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳٩۳

رفتن یک عزیز، آن‌هم اگر رفته باشد آن دنیا پیش خدا، دردی را به جان آدم می‌اندازد که هیچ‌کس غیر از فرد داغ‌دیده حد و اندازه آنرا نمی‌داند. روابط ما با آدم‌ها، روابطی کاملا شخصی و خاص است و به همین دلیل نزدیکان، غیر از تسلی دادن کار دیگری نمی‌توانند بکنند. هر آدمی، عزیزی را که از دست داده، به شیوه خاص خودش دوست داشته و این برای دیگران کاملا قابل تطبیق نیست.

با این‌حال مرگ، عظیم‌ترین واقعه حاضر در دنیای ما انسان‌هاست. چیزی که نشان می‌دهد ما در عین سرخوشی و غرور، تا چه اندازه آسیب‌پذیریم. هم برای خودمان و هم برای آنانی که دوستشان داریم. به همین دلیل هم هست که شاید در خوش‌ترین حالات زندگی هم، اگر به مرگ خودمان یا عزیزی فکر کنیم، کل سیستممان به هم می‌ریزد و انگار نه انگار چند دقیقه قبل حس خوشبختی بالایی داشته‌ایم.

...

اونایی که خدا رو واقعا بندگی می‌کنن، اونایی که واقعا می‌گن راضیم به رضای تو، که واقعا هم کار سختیه، با این مساله خیلی راحت‌تر از ماها کنار می‌آن. ایمان و توکل و رضا و تسلیم، ابزارهاییه که دست هرکسی داده نمی‌شه. رضا ناشی از یک قدرت عظیم درونیه و نه ناشی از درماندگی و ناچاری. تمام امامان و عرفای ما، با غم از دست دادن عزیز مواجه شده‌اند و به بهترین شکلی آن‌را قبول کرده‌اند و گفته‌اند که راضی‌هستیم به رضای تو.

می‌دونم گفتن این حرفها ساده‌تر از عمل کردنشه. و می‌دونم یکی از بخش‌های ناکامل وجود من همین نحوه کنار آمدن با رفتن عزیزانه. می‌دونم، اما امیدوارم خداوند توان  ذکر راضیم به رضای تو رو، به همه ماها و من بده. یادمه جایی خواندم حضرت  علی در تعزیت یکی از یارانشان که در غم از دست دادن کسی، پریشان بود فرموده بودند: این دوست شما مگر به سفر نمی‌رفت؟ اکنون نیز او را در یکی از سفرهایش مجسم کنید. اگر بازگشت، که چه خوب، اگر نیامد، شما به هرحال پیش او خواهید رفت.

 

انشاالله اونقدر خدا رو دوست داشته باشیم و تقوای او را رعایت کنیم، که احساس خوب با خدا بودن بیاد سراغمون. بعد از ته دل ازش بخواهیم که خودش کمکمان کنه قوی باشیم و در دورانی که بهمون توی این دنیا مهلت داده، کاری کنیم که سربلندش کنیم از داشتن بنده‌ای مثل ماها.

آمین

نویسنده: یه مرد امیدوار - دوشنبه ۸ اردیبهشت ۱۳٩۳

شکر که می‌کنی، انگار بعد از یه مدت یه فضاهایی توی زندگی برات باز می‌شه. اول این‌که درست‌تر و دقیق‌تر داشته‌هات رو می‌بینی، بعد ناخودآگاه خودت رو از فضای «هرچی بیشتر غر بزنی بهتره و راحت‌تر می‌تونی شرایط رو تحمل کنی» می‌کشی بیرون و بعد...

...

اون معجزه شکر نعمت، نعمتت افزون کند، شروع می‌کنه به کار افتادن. مات می‌مانی از تغییر فضاها، رشد امکانات، برکت یافتن عمر و درآمد و خیلی چیزای دیگه.

بعد می‌بینی چقدر می‌شده خدا رو دوست داشت و غافل بوده‌ای...

کدهای اضافی کاربر :

MeLoDiC