امروز صبح یه مطلب خوندم درباره یه سندرمی بهنام سندرم پایک (Pike Syndrom). درباره یه ماهی وحشی و گوشتخوار بنام پایک که اگه بندازیمش تو یه آکواریوم، با سرعت و ولع عجیبی ماهیهای کوچک را میخورد. اما اگه وسطشون یه دیوار شیشهای قرار بدیم و آقا (شاید هم خانم!) پایک چندبار سرش بخوره به دیوار و ببینه که نمیتونه ماهی کوچولوهای اونور دیوار رو بخوره، آروم و سربزیر میشه و بعد هم که دیوار شیشهای رو برداشتن، آنچنان شرطی شده که ماهیهای کوچیک میان جلوش و ادا در میآرن و قر میدن و زبون درازی میکنن و پایک بیچاره حتی به ذهنش هم نمیرسه که شاید دیگه اون دیواره نباشه...
خیلی از تلاش نکردنها، تغییر ندادنها، ابتکار بهخرج ندادنها، تحول ایجاد نکردنها، جربزه نداشتنهای من و تو مال تجربیات و پیشفرضهاییه که داشتیم و اثرشون برامون مثل همون دیوار شیشهایه بوده. حتی الان هم که خیلی از اون دیوار شیشهایها نیستن ما حتی قلقلکمون هم نمیآد که یه تکون دیگه به خودمون بدیم و با یه تغییر دوباره شروع کنیم.
سال جدید، هرچی سال قبل بد بوده باشه یا خوب، یه فرصت جدیده. به خودمون یادآوری کنیم که از امروز ما رو انداختهاند تو یه فضایی که دیگه از دیوار شیشهایها خبری نیست...انتخاب با خودمونه.
..
سال نوی همه مبارک. ممنون از الطافی که تو این مدت داشتین و سراغ میگرفتین و اینجا سر میزدین. برا هممون یه سال پر از برکت و سلامتی و موفقیت و آرامش و ابتکار و خلاقیت آرزو دارم...سال جدید رو با هم شروع میکنیم...پروردگارا به امید تو .
