یه بخش مهم از انرژی زندگی ماها میدونی چجوری هدر میره؟ فکر کردن به کارهایی که یه جوری انجامشون دادیم اما بعدا کلی به خودمون ایراد گرفتهایم که کاشکی اینجوری انجامش میدادم، نه اونجوری!
با یه نفر یهجور حرف میزنیم بعد بارها و بارها با خودمون فکر میکنیم کاش یه جور دیگه باهاش حرف زده بودم. یه چیزی رو میخریم بعد با خودمون کلنجار میریم که کاش مدل دیگرش رو خریده بودم. جلوی یکی حرف نمیزنیم بعد کلی از خودمون انتقاد میکنیم که کاش بهش فلان چیز رو گفته بودم و لالمونی نمیگرفتم! فلان رفتار رو از خودمون نشون میدیم اما بعد که فکر میکنیم طرف مقابل پاشو از گلیم خودش بیرون گذاشته، با خودمون دعوا میکنیم که ابله خان اگه محکم وامیستادی جلوش اونجوری هوا برش نمیداشت. و ...
من معتقدم یه بخشی از این فرایند بازبینی دوباره افکار و کردار خیلی خوب و لازمه. باعث میشه پخته بشیم، عمیق بشم، قویتر بشیم و فهمیدهتر.
اما اون بخشی که خوب نیست دائما حسرت خوردن و فکر کردن به کارهاییه که فکر میکنیم بهتر بود جور دیگه انجامشون میدادیم. اینکه دائم خودمون رو محکوم کنیم و به خودمون برچسب بزنیم که همه دارن از خوبی و مهربونی من سوء استفاده میکنن و منو ابله گیر آوردن اصلا چیز خوبی نیست. اولا که درجه اعتماد به نفسمون رو حسابی میآره پایین، دوما هم بهمون میقبولونه که آروم آروم با نقش قربانی بودن کنار بیاییم. ولی در حقیقت این یهجور تنبلی و بیارادگیه. اگه واقعا به این نتیجه رسیدهایم که بهتره تو یه موقعیتهایی یه جور دیگه رفتار کنیم، باید شروع کنیم یاد گرفتن طبیعی انجام اون رفتار رو. بدون هیجان زدگی و واکنشهای احساسی، بدون اینکه مجبور بشیم خود خودمون رو کنار بذاریم و بریم تو جلد یه نقش دیگه. بدون اینکه اون اخلاقهای خوبمون رو که فکر میکنیم ازشون دارن سوءاستفاده می شه کنار بذاریم و فکر کنیم تو این جامعه هرچی زرنگتر و سیاستر و مغرورتر و بیخیالتر و بیتوجهتر و پرروتر باشی کارت جلوتر می افته. تو قراره با رفتارت به یه نفر بفهمونی که کارش درست نیست. دیگه چرا به همه خوبیهات شک میکنی؟ دیگه چرا دائم خودت رو محکوم میکنی؟
اگه لازمه تغییری بدی دست به کار شو، اگه هم میبینی لازم نیست و بهتره صبر کنی تا اون طرف بفهمه کارش اشتباه بوده، خب صبر کن و با آرامش منتظر باش... این وسط دائما غر زدن به جون خودت تنها تاثیری که نداره، بهتر شدن اوضاعه.
یا دست به کار شو، یا رفتار طبیعی خودت در مواجهه با مسائل و مشکلات رو قبول داشته باش و اینقدر خودت رو اذیت نکن.
همین!
) شاید یه جورایی از اون قدرت مطلق غول چراغ واهمه داشتم، شاید چون تو داستان غول انگشتر مهربونتر و متواضعتر بود اونو دوست داشتم، شاید چون غول چراغ نامطمئنتر بود و دست اون جادوگر بدجنس میافتاد...به هرحال الان که فکر میکنم اون تفکیکی که برا خودم گذاشته بودم برام جالبه.
